نفت

به گزارش انرژی پست 24، تمدید توافقنامه ­ی عرضه­ ی نفت «اوپک پلاس» آینده­ ی نامشخصی دارد. دلیل این امر، تنها تصمیم ایالات متحده در اواخر ماه آوریل مبنی بر پایان معافیت ­های عرضه­ ی نفت توسط ایران نیست؛ بلکه عدم ­اشتیاق روسیه (حداقل نسبت­ به ایده­ی این توافقنامه) نیز مزید بر علت شده است.

توافق کنونی مابین کشورهای عضو اوپک و تولیدکنندگان کلیدی غیرعضو مانند روسیه (که با نام «اوپک پلاس» شناخته می­شوند) به مدت 6 ماه و تا اواخر ژوئن 2019 ادامه خواهد داشت. بنا بر این توافق، تولید نفت ب­منظور حمایت از قیمت آن به میزان 2/1 میلیون بشکه در روز کاهش یافته و در صورت لزوم، برای نیمه ­ی دوم سال نیز تمدید شود.

کشورهای عضو اوپک دو سوم کاهش میزان تولید نفت را تقبل کرده و از آن طرف، روسیه نیز موافقت خود را با کاهش تولید 228 هزار بشکه در روز از اکتبر 2018  اعلام کرده است. البته در ماه مارس، وزیر انرژی روسیه الکساندر نوواک اذعان داشت که میزان کاهش عرضه­ ی نفت توسط روسیه، تنها 140 هزار بشکه در روز بوده و با این اظهارات شبهات ایجاد شده پیرامون دستیابی به کاهش عرضه­ ی نوید داده شده را افزایش داد.

عدم اطمینان

اظهارات هفته­ های اخیر رهبران روسیه پیرامون تمدید احتمالی این توافق بسیار مبهم بوده و باعث افزایش ابهامات پیرامون ادامه­ ی مشارکت این کشور در این معاهده شده است.

ولادمیر پوتین رئیس جمهور روسیه در اجلاس بین­ المللی قطبی (آرکتیک) که در اوایل ماه آوریل در سنت پترزبورگ برگزار شد، گفت: با وجود اینکه روسیه آماده­ ادامه همکاری با اوپک است ولی پیرامون ادامه­ ی کاهش تولید مطمئن نیست. جلسه­ ی احتمالی پیرامون تمدید این توافق در ماه ژوئن برگزار خواهد شد. همچنین نواک گفت: اگر در نیمه ­ی دوم سال بازار در تعادل باشد، دیگر نیازی به تمدید این توافق وجود نخواهد داشت.

ولادمیر پوتین همچنین اذعان داشت که علاقه ­ای به افزایش غیرقابل کنترل بهای نفت ندارد؛ زیرا شرکت­های نفتی روسی آسیب خواهند دید.

منفعت بردن

با وجود قیمت بالای نفت که ناشی از توافق بر سر تعیین سقف تولید توسط کشورهای عضو گروه اوپک پلاس است، شرکت­های روسی عموماً عملکرد قابل ­قبولی در این بازار داشته ­اند. افزایش قیمت نفت موجب افزایش 2/38 درصدی ارزش صادرات نفتی روسیه و رسیدن آن به مقدار 05/129 میلیارد دلار در سال 2018 شد؛ در حالی که براساس اطلاعات ارائه­ شده توسط رسانه ­های محلی، حجم صادرات این کشور تنها 9/2 درصد افزایش یافته است. تولید سالانه ­ی نفت روسیه در سال 2018 به میزان میانگین 16/11 میلیون بشکه در روز افزایش یافت؛ درحالی که این مقدار در سال گذشته بالغ بر 98/10 میلیون بشکه در روز بوده است که هر دو مقدار بیشترین مقادیر متناظر پس از فروپاشی شوروی سابق هستند.

تعدادی از شرکت های روسی، از جمله روس‌نفت، مراتب نگرانی خود را از ادامه­ ی تعیین سقف عرضه و تاثیر مخرب آن بر توسعه­ های درنظر گرفته­ شده در راستای رنسانس نفتی، ابراز داشته ­اند. الکسی کالچف، تحلیل­گر شرکت سرمایه گذاری فینام (واقع در مسکو) گفت: در دیدگاه اقتصادی تولیدکنندگان نفت روسیه، حجم تولید به اندازه­ی قیمت نفت حائز اهمیت است.

تولید نفت روسیه در سال 2019، تحت تاثیر تحولات نفتی جدید می تواند به حدود 2/11 میلیون بشکه در روز افزایش یابد. این مقدار تا سال 2022 به میزان 25/11 میلیون بشکه در روز افزایش یافته و پس از آن در سال 2024، با تهی شدن ذخایر نفتی موجود در غرب سیبری، اورال و منطقه ولگا (بر اساس مدل ارائه ­شده توسط وزارت توسعه­ی اقتصادی روسیه) به کمتر از 2/11 میلیون بشکه در روز کاهش می­یابد. شرکت ­های روسی نمی­خواهند پروژه­ هایی که برای جبران این کاهش درنظر گرفته شده را به تعویق اندازند.

در عین حال، ارزان بودن هزینه تولید نفت روسیه این امکان را برای تولیدکنندگان فراهم می­ سازد که برخلاف برخی اعضای اوپک، سود خود را در قیمت­ های پایین­تر نیز حفظ­ کنند. کالچف می­گوید: این بدان معناست که آن­ها لزوماً خواستار قیمت بالای نفت جهت رونق مبادلات خود نیستند.

روسیه همچنان می­تواند تنها با انگیزه­ ی ایجاد یک جبهه متحد با عربستان سعودی و دیگران در رقابت با صادرات نفتی آمریکا، به کاهش­ عرضه ی آتی «اوپک پلاس» تن دهد. اگرچه، تصمیم آمریکا بر پایان دادن به معافیت­های نفتی ایران برای کشورهای چین، هند، ژاپن، کره­ جنوبی و سایرین در اوایل ماه می، مقاومت تمامی کشورهای عضو «اوپک پلاس»، از جمله عربستان را در مقابل تعیین سقف عرضه خواهد سنجید.

پایان معافیت­ ها منجر به تضعیف حضور نفت ایران در بازار نفت شده و تقاضای نفت را از هر منبع دیگری افزایش می­دهد. در واقع، بخشی از علل به وجود آمدن این توافق، جلوگیری از تاثیر عرضه ­ی بیش از حد انتظار نفت ایران (ناشی از معافیت­ های نفتی اعمال­ شده توسط آمریکا) بوده ­است.

خالد الفالح، وزیر انرژی عربستان سعودی در پاسخ به اتمام معافیت­ های نفتی ایران، در اواخر ماه آوریل گفت: عربستان سعودی اجازه نخواهد داد که بازار نفت ناپایدار شود ولی این لزوماً بدین معنا نیست که عرضه­ ی نفت فوراً افزایش یابد.

با عدم اطمینان روسیه و عربستان سعودی به لزوم ادامه ­ی تعیین سقف عرضه­ ی نفت در ماه­ های آتی، تمدید توافق­نامه­ ی «اوپک ­پلاس» دور از انتظار است.

 

نفت | گاز | اخبار نفت | اخبار گاز | جدید ترین اخبار نفت | جدید ترین اخبار گاز | آخرین اخبار نفت | آخرین اخبار گاز | نفت خام

به گزارش انرژی پست 24 به نقل از جان کمپ، تحلیلگر بازار رویترز شاخص قیمت نفت خام برنت در سال جاری نشان می‌ دهد که بازار نفت با کمبود عرضه مواجه است، برخلاف افزایش اخیر در موجودی نفت خام آمریکا که قیمت‌ های نقطه ‌ای نفت را در دو روز اخیر به شیب تندی برده است.

به گفته ی جان کمپ اگر چه میزان موجودی نفت خام تجاری آمریکا در هفته‌ های گذشته افزایش یافته است، اما به نسبت این دوره زمان از سال بازدهی کمتری دارند، این در حالی است پالایشگاه‌های ایالات متحده آمریکا عملیات تعمیر و نگهداری سنگینی را در فصل بهار پیش گرفته‌اند تا برای تامین سوخت در پاییز و زمستان سال 2019 آماده باشند.

قیمت نفت در پنجشنبه به پایین‌ترین میزان خود در ماه رسید پس از اینکه اطلاعات دولت ایالات متحده در چهارشنبه نشان داد موجودی نفت خام کنونی رکورد موجودی در ماه ستپامبر 2017 که آن زمان به بیشترین میزان خود رسیده است را شکست.

تحلیل ها و توصیف‌های بازار، افزایش موجودی‌های نفت و همچنین رکورد بالای تولید نفت خام ایالات متحده را نشان می‌دهد که بازار به خوبی تأمین خواهد شد.

با این حال، شاخص قیمت نفت خام برنت در حال حاضر در شیب تند وارونه است. به سخنی دیگر از بازار  درچنین وضعیتی  است که در آن قیمت‌های ماه بعد نفت، در مقایسه با قیمت‌های بالاتر آتی، در بهترین نحو معامله می‌شود. این واقعیت نشانگر بازاری فشرده و کمبود عرضه در آن است.

بنا به سخنان کمپ، قیمت‌های پیش‌بینی شده بین ماه جولای تا دسامبر، وارونگی بیش از 2.70 دلار به ازای هر بشکه در مبادلات را نشان می‌دهد و انتظالر می رود که بازار، در نیمه دوم سال 2019، بسیار فشرده خواهد شد و معامله گران با کمبود عرضه مواجه دست و پنچه نرم خواهند کرد.

کمپ بر این باور است که، وقتی که عملیات تعمیر و نگهداری پالایشگاه‌های ایلات متحده تمام شود و چرخه تولید آنها با تمام ظرفیت‌ها بعد از فصل تابستان شروع شود، کاهش سریع موجودی نفت خام امری بدیهی است و بازاری به سوی فشردگی بیشتر سوق داده می شود. مگر آنکه درخواست رو به زوال نفت پیش بیاید و یا عربستان سعودی به شکل قابل توجهی تولید نفت را بالا ببرد.

 

نفت | گاز | اخبار نفت | اخبار گاز | جدید ترین اخبار نفت | جدید ترین اخبار گاز | آخرین اخبار نفت | آخرین اخبار گاز | نفت خام

به گزارش انرژی پست 24 به نقل از رویترز با استناد به اطلاعات مربوط به حمل ‌و ‌نقل و تجارت خود گزارش داد که علیرغم تشدید شرایط در ونزوئلا صادرات نفت این کشور با میانگین 1.06 میلیون بشکه در روز به طرز شگفت‌انگیزی در ماه آوریل پایدار ماند.

ارسال نفت خام ونزوئلا به چین و همچنین روانه شدن محموله‌های نفت به هند در طول ماه اخیر افزایش یافت. جریان ارسال نفت از ونزوئلا به کوبا علیرغم تلاش‌های اپوزیسیون برای توقف این جریانات ادامه پیدا کرد.

چین حدود یک‌ سوم کل صادرات نفت ونزوئلا را با 337 هزار بشکه در روز، هند 27 درصد و اروپا  هم یک‌ دهم کل صادرات نفت  ونزوئلا را دریافت می‌کنند. 

با این وجود خبرگزاری رویترز یادآور شد که با کاهش بیشتر صادرات نفت به ایالات متحده شرایط در این ماه تغییر خواهد کرد. به نظر می‌رسد تنها دلیل عدم تغییر شرایط مهلت اضافی است که واشنگتن به واردکنندگان آمریکایی نفت خام ونزوئلا داده تا تجارت خود با شرکت دولتی PDVSA را خاتمه دهند. آخرین مهلت برای اتمام تجارت با این شرکت 28 آوریل بود.

بنا بر اطلاعات و اسناد شرکتی رویترز برنامه بارگیری‌های شرکت PDVSA در ماه می کم‌تراکم بوده اما ارسال نفت به چین و کوبا و همچنین روسیه به احتمال زیاد ادامه خواهد یافت. در واقع ونزوئلا قرض خود را با چین و روسیه با نفت خام تسویه می کند. 

صادرات نفت ونزوئلا در ماه فوریه با اعمال سخت‌ ترین تحریم‌ها از سوی ایالات متحده که از یک ماه قبل‌تر کاراکاس و به طور ویژه PDVSA را نشانه گرفته بودند 40 درصد کاهش یافت. با این وجود از آن زمان به بعد آنها به طور ثابت حدود 1 میلیون بشکه در روز صادر می‌کنند. در عین حال با تداوم کاهش تولید PDVSA ذخایر نفتی 3.8 میلیون بشکه سقوط کرده‌اند. بنابر اطلاعات Kpler تا این تاریخ موجودی نفت خام ونزوئلا حدود 32 میلیون بشکه است.

در این میان تلاش‌های ستیزه‌جویانه‌ی «خوان گوایدو» برای سرنگون کردن دولت «نیکلاس مادورو» ادامه دارد. علیرغم درخواست‌های مکرر وی برای اعتراضات و اعتصابات در سراسر کشور و تلاش او در جهت انجام کودتای نظامی در ابتدای این هفته، به جز افزایش خشونت در طول اعتراضات و اعتراضات متقابل سازماندهی‌شده توسط دولت شرایط تغییر نکرده است. بسیاری ارتش را کلید تغییر رژیم در ونزوئلا می دانند، که البته تاکنون به نظر می‌رسد به مادورو وفادار مانده است.

 

نفت | گاز | اخبار نفت | اخبار گاز | جدید ترین اخبار نفت | جدید ترین اخبار گاز | آخرین اخبار نفت | آخرین اخبار گاز | نفت خام

گاهی اوقات شایعاتی در یک بازار، به ویژه در بازاری به بی‌ثباتی بازار نفت، می‌تواند مشکل‌سازتر از به حقیقت پیوستن خود آن شایعات باشد. در موارد دیگر، عکس این قضیه صادق است و پیش‌بینی آن که هر مورد به کدام یک از این دو سرنوشت ختم خواهد شد، دشوار است. در آخرین گمانه‌زنی‌هایی که به تغییر مسیر احتمالی روسیه از برنامه خود برای ادامه همکاری با کشورهای اوپک و برخی دیگر از کشورهای غیر اوپک مبنی بر کاهش تولید که سال گذشته مورد توافق قرار گرفت، اشاره دارد، احتمال وقوع حالت اول بیشتر است، اما نادیده گرفتن تهدیدات کشور به طور کلی برای سرمایه‌گذاران نیز ناعاقلانه خواهد بود. با این همه، با آن که بازگشت روسیه می‌تواند امروز توسط بازارهای جهانی نفت جذب شود، اما حرکت حقیقی کشور برای رقابت با ایالات متحده، مشکلات بسیاری را برای همه طرف‌ها به وجود خواهد آورد که نه‌تنها ایالات متحده، بلکه کشورهای دیگر را نیز دربر می‌گیرد.

تهدید روسیه

وزیر دارایی روسیه، آنتون سیلوانوف، در یک بیانیه عمومی که در اوایل ماه جاری ارائه شد، اعلام کرد که روسیه ممکن است استراتژی خود را از همکاری با اوپک برای کاهش تولید که خود عامل جبران قیمت نفت خام است، به رقابت با ایالات متحده برسر سهم بازار تغییر دهد. او اینگونه اظهار داشت: «یک دو راهی وجود دارد. ما درمورد اوپک چه باید بکنیم؟ آیا باید بازاری را که توسط آمریکایی ها اشغال شده است، از دست بدهیم یا توافق را ترک کنیم؟»

استدلال سیلوانوف این است که درصورت رقابت با نفت خام ایالات متحده، به جای اجازه دادن به آن که به رشد خود ادامه دهد، سرمایه‌گذاری در این صنعت کاهش خواهد یافت، تولیدات شرکت‌های آمریکایی سقوط خواهد کرد و پس از احتمالاً یک سال، با قیمت‌هایی در حدود 40 دلار، روسیه سهم بیشتری از بازار جهانی را از آن خود خواهد کرد. اگر این استراتژی عملی بود، در واقع برای روسیه و هر کشور دیگری با نفت خام ارزانتر مانند کشورهای کلیدی اوپک کاملاً جذاب به نظر میآمد. اما تنها یک مشکل وجود دارد: این استراتژی قبلاً امتحان شده و شکست خورده است.

اگر یک سیل واقعی یا حتی یک عدم تعادل کوچک (برای مثال، ‌ده‌ها هزار بشکه در روز) توسط روسیه یا هر کشور دیگری در بازار به وقوع بپیوندد، می‌تواند منجر به یک ناپایداری بزرگ نفتی شود، مانند اتفاقی که پس از تلاش اوپک و روسیه برای از میان بردن صنایع شیل در اواخر سال 2014 رخ داد. در آن زمان، تا اوایل سال 2016، قیمت‌ها از بیش از 100 دلار به ازای هر بشکه به کمتر از 30 دلار به ازای هر بشکه سقوط کرد. در نتیجه، تولید نفت در ایالات متحده به‌شدت افت کرد و از 9٫610 میلیون بشکه در روز در هفته اول ژوئن 2015 به 8٫428 میلیون بشکه در روزدر هفته اول ژوئیه 2016 (با استفاده از برآوردهای هفتگی ارائه‌شده توسط اداره اطلاعات انرژی، EIA) کاهش یافت.

مشکلات به وجود آمده توسط بازیگران بازار، تقریباً بی‌سابقه بود. زمانی که عربستان سعودی، روسیه و کشورهای دیگر با عرضه بیش از حد، ضربه سنگینی به بازار وارد کردند، چندین شرکت اکتشاف و تولید نفت و گاز در ایالات متحده ورشکسته شدند، اما این مشکلات در یک مسیر یک‌طرفه قرار نداشت. تقریباً تمام اعضای اوپک در نتیجه این استراتژی متضرر شدند و درنهایت ضعیف‌ترین کشورها از لحاظ اقتصادی مانند ونزوئلا و ایران، خواهان رسیدن به یک توافق برای کاهش تولید شدند. از آن زمان، قیمت نفت افزایش یافته است، به‌طوری که زمانی که این متن را می‌نویسم، قیمت WTI به 65 دلار به ازای هر بشکه و قیمت برنت به حدود 72 دلار به ازای هر بشکه نزدیک شده است.

البته این مسیر هزینه هم داشت: تولید اوپک امروز در کمترین میزان چند سال گذشته است، به طوری که به سختی در  بالای 30 میلیون بشکه در روز شناور است، و ایالات متحده با انتقام بازگشته است. تولید ایالات متحده، با استفاده از برآوردهای هفتگی، در حدود 12٫2 میلیون بشکه در روز است (هرچند آخرین نمودار هفتگی افت به 12٫1 میلیون بشکه در روز را نشان داد) که 2٫59 میلیون بشکه بیشتر از مقدار اوج در سال 2015 و 3٫77 میلیون بشکه بالاتر از محاسبات ژوئیه 2016 است. برخی از کاهش‌های تولید اوپک ناشی از عوامل دیگری مانند اقتصاد عملاً فروپاشیده ونزوئلا و تحریم‌های مجدداً اعمال‌شده بر ایران بوده است، اما این نیز واقعیت دارد که اگر این تحولات رخ نمی‌داد، تولید عربستان سعودی تا این اندازه کاهش نمی‌یافت. این اتفاق برای کشورهای دیگر عضو اوپک هم صادق است.

فاجعه‌آمیز ... شاید

اگر روسیه تصمیم به رقابت با ایالات متحده بر سر سهم بازار داشت، می توانست واقعاً برای ایالات متحده و سایر کشورهای اصلی تولیدکننده نفت فاجعه آمیز باشد. اما در نهایت این نحوه رقابت آنهاست که نتیجه را تعیین می کند. اگر روسیه واقعاً قصد دارد بازار را با نفت خام غرق کند، با این هدف که یک بار دیگر تولید ایالات متحده را کاهش دهد، آنها می توانند در کوتاه مدت موفق شوند، اما همانطور که شاهد افزایش هزینه های سربه‌سر در طی آخرین تلاش برای از بین بردن شیل بودیم، احتمالاً این امر خیلی بیشتر از یک سالی که سیلوانوف به آن اشاره کرد، طول خواهد کشید. به احتمال زیاد، با قیمت نفت خام به مراتب کمتر از 30 دلار برای هر بشکه، شکست دادن شیل به چند سال زمان نیاز دارد. هیچ برآوردی از خروجی بالقوه روسیه تحت چنین راهبردی ارائه نشده است، اما باید دید آنها تولید 13 میلیون بشکه نفت با قیمت 30 دلار را انتخاب می‌کنند یا شرایط فعلی را حفظ کرده و 11٫2 میلیون بشکه در روز به قیمت 70 دلار تولید خواهند کرد. در روش ارزان قیمت، میزان درآمد تنها 390 میلیون دلار در روز خواهد بود. اما در صورت فروش نفت به قیمت 70 دلار با تولید کمتر، این رقم 784 میلیون دلار خواهد بود که تقریباً دو برابر درآمد نفت خام به قیمت 30 دلار است.

هر تعداد از این نظریه‌ها می‌تواند در این مقاله ذکر شود، اما همه آنها نتیجه یکسانی خواهند داشت: عرضه زیاد به بازار وحشتناک است، حال آن که تطبیق با شیل به‌ گونه‌ای که تولید آن با افزایش سالانه در تقاضای جهانی تقریباً همگام شود، حتی به قیمت از دست دادن سهم بازار بهینه است. این گفته به این معنا نیست که روسیه نمی‌تواند سهم خود را از بازار داشته باشد.

همان‌طور که می‌بینید، در حالی که یک جنگ واقعی قیمت در گذشته شکست خورده است و دوباره شکست خواهد خورد، به نظر می‌رسد امکان مقداری تغییر در فرضیات وجود دارد. حتی اگر فرض کنیم کشورهای مشکل‌دار اوپک میزان تولید خود را همسطح با مقداری که در مارس بوده ببینند و تمام تولید اوپک به میزان 30٫02 میلیون بشکه در روز باقی بماند، همانند آن‌چه در ماه مارس وجود داشت، تقاضا در سال جاری در مقیاس جهانی به اندازه کافی بزرگ خواهد بود که حتی با افزایش تولید ایالات متحده، از عرضه پیشی بگیرد، و کشورهای «سازمان همکاری و توسعه اقتصادی» (OECD) بین 59.17 میلیون تا 90.98 میلیون بشکه از محدوده مازاد فاصله داشته باشند.

آن‌چه که در این‌باره واقعاً قابل‌توجه است، این است که در واقع فرض بر این است که تولید نفت روسیه به طور متوسط 11٫54 میلیون بشکه در روز است که از 11٫35 میلیون بشکه در روز در سال گذشته بیشتر است. این میزان به‌مراتب بیشتر از حدود 11٫2 میلیون بشکه در روز است که روسیه وعده داد تحت کاهش تولید فعلی خود به آن پایبند بماند. به طور خلاصه، حتی اگر روسیه تولید خود را از سطح وعده داده شده خود به آنچه که اوپک پیشنهاد می‌کند، افزایش دهد، این امر به هر حال برای سالی خواهد بود که ما شاهد کمبود احتمالی نفت هستیم و حتی فرض بر این است که برخی کشورهای دیگر اوپک مانند ونزوئلا، لیبی و ایران بیش از این کاهش تولید نخواهند داشت.

نتیجه

در حال حاضر، نارضایتی‌ هایی در بازار وجود دارد، اما به به اندازه‌ ای زیاد نیست که نگرانش باشند. اگر روسیه واقعاً می‌خواست (یا اگر تعدادی کشور دیگر واقعاً می‌خواستند)، می توانستند شیل ایالات متحده را به خاک بسپارند، اما این امر فوق‌العاده پرهزینه بوده و برای موفقیت به چندین سال زمان نیاز دارد. شاید بدترین چیز این است که این امر می‌تواند بهره‌وری را حتی بالاتر برده و منجر به یک نقطه سربه‌سر پایین‌تر برای شرکت‌هایی شود که از حملات جان سالم به در می‌برند. در هر حال، اگر این مسیر رقم بخورد، روسیه و سازمان همکاری و توسعه اقتصادی می‌دانند که این کار به نفع خود آنها نیست. حتی اگر سهم بازار از دست برود، در بازاری که تعادل کامل چند صد هزار بشکه در روز می‌تواند اثر جهانی چشمگیری داشته باشد، اثری که روسیه و اوپک در بلند مدت خواهند داشت، نسبت به وضعیتی که قبل از ظهور شیل داشتند، تغییر چندانی نخواهد کرد. بنابراین تا زمانی که عقلانیت و آرامش حاکم است و تصمیمات بهینه گرفته می‌شود، روسیه و اوپک از حرکت‌هایی که در این روند تنها به خودشان آسیب می‌زند، خودداری خواهند کرد.

 

نفت | گاز | اخبار نفت | اخبار گاز | جدید ترین اخبار نفت | جدید ترین اخبار گاز | آخرین اخبار نفت | آخرین اخبار گاز | نفت خام

 

ایالت متحده قرارداد معافیت را که به کشورها اجازه می‌داد که نفت خام ایران را خریداری کنند، منقضی اعلام کرد، این موضوع به عرضه کنندگان نفت در بازار نفتی کنونی، فشار بیشتری وارد می‌کند. این تصمیم هم چنین ممکن است معاهده‌ای را که اوپک و عرضه کنندگان هم پیمان از جمله روسیه به آن دست یافتند که تا انتهای ماه ژوئن فروش خود را برای حمایت از نفت و جلوگیری از تحریم محدود کنند، به خطر اندازد. تولید کنندگان همچنین ماه بعد ملاقاتی خواهند داشت تا بازار را ارزیابی کنند و مجدداً در ژوئن تصمیم خواهند گرفت که آیا فرآیند کاهش تولید نفت را افزایش دهند یا خیر. اولیویه جیکوب، مدیرکل «پتروماتریکس» در گزارشی نوشت: محدود کردن قابلیت‌های تولیدی ایران" در حال حاضر بازار رقابتی را به ویژه با خطرات عرضه موجود در لیبی و ونزوئلا، فشرده‌تر می‌سازد." جنگ‌های اخیر در لیبی، صادرات نفت این کشور را در معرض خطر قرار داده است و از طرفی دیگر صادرات ونزوئلا در میان بحران سیاسی کاهش پیدا کرده است.تصمیم ایالات متحده کار را برای اوپک و متحدانش در راستای حفظ نظام عرضه، سخت‌تر خواهد کرد. روسیه پیش از این اعلام کرده است که ممکن است پس از انقضا در ماه ژوئن، کاهش تولید ممکن است تمدید نگردد، و وزارت اقتصاد این کشور چشم اندازی 5 ساله دارد که تولید نفت خام و میعانات گازی در سال 2019 به میزان زیادی افزایش پیدا کند.توافقنامه کاهش تولید نفت توسط عربستان سعودی و پس از آنکه ایالات متحده در سال گذشته، با اعطای مجوز به صورت کورکورانه عمل کرد، امضا شد- تصمیمی که موجب افزایش فروش و تغییر در قیمت‌های نفت خام شد. از آن زمان، عربستان و روسیه ائتلافی با اصطلاح ائتلاف «اوپک پلاس» را در کاهش شدید تولیدات ایجاد کرده‌اند. با این حال اگر عربستان سعودی قصد دارد تولید خود را به سطح مشخصی برای جبران سهم ایران افزایش دهد، به سختی می‌تواند دیگران را متقاعد سازد که تولیدات خود را محدود کنند.

 

نفت | گاز | اخبار نفت | اخبار گاز | جدید ترین اخبار نفت | جدید ترین اخبار گاز | آخرین اخبار نفت | آخرین اخبار گاز | نفت خام

به گزارش انرژی پست ۲۴، ایران حدود یک دوجین از چاه­های نفتی خود را در خوزستان، در اثر سیل گسترده تعطیل می­کند، که این امر موجب کاهش 20  هزار بشکه ­ای تولید روزانه نفت خام می­شود.

شدیدترین سیل در 70 سال گذشته در ایران، که از ۲۸ اسفند آغاز شده، تاکنون حداقل 76 نفر کشته بر جای گذاشته و بیش از 220 هزار نفر را روانه پناهگاه­های اضطراری کرده و برآورد می­شود که 5/2 میلیارد دلار خسارت به جاده­ها، پل­ها، خانه­ها و مزارع وارد کرده باشد.

طبق اظهارات تورج دهقانی، رئیس شرکت مهندسی و توسعه نفت ایران (PEDEC) «در مناطق آبگرفته هورالعظیم نشت نفت وجود ندارد. ما در اقدامی پیشگیرانه 10 تا 12 چاه را بسته ­ایم تا از تخریب محیط زیست جلوگیری کنیم. تولید نفت این میدان بین 15 تا 20  هزار بشکه در روز کاهش یافته است. روز جمعه در رسانه ­ها در مورد کاهش تولید نفت میدان­ های نفتی آزادگان و یادواران در استان خوزستان گزارش داده شد. مقامات دولتی  اظهار دارند که سیل بر صادارت نفت خام تاثیری نخواهد گذاشت.

 

نفت | گاز | اخبار نفت | اخبار گاز | جدید ترین اخبار نفت | جدید ترین اخبار گاز | آخرین اخبار نفت | آخرین اخبار گاز | نفت خام

 به گزارش انرژی پست ۲۴، در روز دوشنبه به دلیل اخباری مبنی بر احتمال خارج شدن روسیه از تعهد کاهش تولید، افزایش بهای نفت با سقوط بهای نفت برنت به زیر 71 دلار به ازای یک بشکه متوقف شد.

این میزان کاهش یافته با فشار آوردن عرضه­ کنندگان جهانی محدود شد، همانطور که تولید ایران و ونزوئلا به دلیل نشانه­ هایی مبنی بر اینکه ایالات متحده تحریم ­ها را علیه این دو تولید­کننده ­ی اوپک شدت خواهد داد کاهش یافت.

نفت سنگین برنت در قیمت ۷۱.۱۵ دلار در ساعت جهانی 13:30، با ۴۰ سنت یا ۶ درصد کاهش لغزش زودتر به زیر 71 دلار به ازای هر بشکه رسید. بیشترین قیمت نفت برنت جمعه 12 نوامبر به ارزش ۷۱.۸۷ دلار بود.

بهای نفت نیمه سنگین تگزاس غربی ایالات متحده در ۴۹.۶۳ دلار به ازای هر بشکه، با کاهش ۴۰ سنتی یا ۶۶ درصدی همراه بود.

«ویرندرا چاهان» تحلیلگر نفتی شرکت خدمات مشاوره ای انرژی اسپکتس در سنگاپور با اشاره به تفاوت علائم از ایالات متحده و اوپک نسبت به عرضه در آینده اظهار داشت:" انتظار دارم نفت در یک محدوده ­ی نزدیک به 70 دلار در آن زمان مبادله شود."

چاهان ادامه داد:" شاخص ­های پیشرو در عرضه ی ایالات متحده نشان می­دهد که سطح فعالیت در حال افزایش است که این به افزایش سریع تولید در نیمه ی دوم سال کمک می­کند."

 او در همان زمان تصریح کرد:" زمزمه ­های مختلف از وزرای معاهده ­ی اوپک ­­پلاس (OPEC+) نشان می­دهد که موجودی این گروه مانند تابستان گذشته پیشگیرانه افزایش نخواهد یافت."

در ماه ژوئن، سازمان کشور­های صادر­کننده­ ی نفت و هم ­پیمانان آن گرد­­هم می­آیند تا در­باره­ی ادامه­ی تاخیر در عرضه تصمیم بگیرند. اوپک، روسیه و دیگر تولید­کنندگان، تولید خود را به مدت شش ماه از یکم ژانویه به رقم 2/1 میلیون بشکه در روز کاهش می­دهند.

عربستان سعودی، شدیدا کاهش تولید را در ­نظر گرفته اما ذخایر این گروه نشان می­دهد که اگر اختلالی در هر مکان ادامه یابد تولید از جولای افزایش می­یابد.

وزیر دارایی روسیه، آنتون سیلوانوف، آخر هفته اعلام کرد که احتمال دارد روسیه و اوپک به­ منظور رقابت با ایالات متحده برای سهم بازار تولید خود را افزایش دهند؛ اما این کار باعث کاهش بهای نفت به 40 دلار به ازای یک بشکه می­شود.

هفته­ ی پیش شرکت­ های نفتی ایالات متحده تعداد دکل­های عملیاتی را برای هفته ­ی دوم مرتبا افزایش داد.

از طرف دیگر روز جمعه رئیس شرکت ملی نفت لیبی هشدار داد که تجدید رقابت می­تواند تولید نفت سنگین را در این کشور متوقف کند.

تحریم ­های ایالات متحده علیه ونزوئلا سبب سقوط شدید تولید نفت این کشور شده­ است. تولید ایران نیز انتظار می­رود از ماه می به دلیل شدت گرفتن تحریم­ها توسط ایالات متحده دشوار­تر شود.

مریل لینچ، (به انگلیسی: Merrill Lynch) شرکت خدمات مالی آمریکایی، با ذکر ضعیف­ شدن دلار و افزایش تقاضا به خاطر تغییر قوانین در سوخت­های نیرو­­ی دریایی گفت:" تا آخر سال خطر افزایش قیمت نفت را مشاهده می­کنیم."

 

نفت | گاز | اخبار نفت | اخبار گاز | جدید ترین اخبار نفت | جدید ترین اخبار گاز | آخرین اخبار نفت | آخرین اخبار گاز | نفت خام

وسایل نقلیه برقی، منابع تجدید پذیر و تغییرات آب و هوایی می تواند بر بازار نفت تاثیر بگذارد اگرچه این تاثیر در سال 2019 خیلی قابل توجه نخواهد بود.

تولید وسایل نقلیه برقی رو به افزایش است. دردسر و نگرانی مصرف کننده از بطری های پلاستیکی رو به بالاست. دیپلمات ها بر اقدامات عملی بمنظور مهار کردن تصاعدات گازهای گلخانه ای تاکید دارند و قیمت انرژی تجدید پذیر رو به کاهش است.

درحالیکه هیچ یک از این رویه ها از آینده خوبی برای صنعت نفت خبرنمی دهند آنها حتی  جزو فاکتورهای اصلی قابل انتظار برای ارزیابی بهای نفت در سال 2019 به حساب نمی آیند.

آژانس بین المللی انرژی (IEA)، می‌گوید تا پایان سال 2019، تمامی بازیگران صنایع نفت، اعم از صنایع بالادستی و پایین دستی، خود را در وضعیتی شبیه به وضعیت «دو ماراتون» احساس خواهند کرد.

رشد تقاضا برای نفت، کاهش رشد اقتصادی را به مبارزه می‌طلبد. این سازمان معتقد است که از آنجایی که کاهش قیمت نفت، در جهت عکس کاهش رشد

اقتصادی قرار دارد، اما امسال بیشتر از سال 2018 تقاضا برای نفت افزایش خواهد یافت.

نیل اتکینسون، رییس بخش صنایع و بازار نفت IEA می‌گوید «ما شاهد کاهش شدید قیمت نفت در ماه اکتبر بودیم که همین امر باعث شد برخی مشتریان نفت

یک سال از جدال آب و آتش «سانچی» در دریای چین گذشت. عصر شنبه شانزدهم دی ۱۳۹۶ رسانه‌های چین از برخورد دو کشتی در آب‌های دریای چین شرقی خبر دادند. برخورد بین یک نفتکش ایرانی و یک کشتی فله‌بر چینی اتفاق افتاده بود. گزارش‌های اولیه از انفجار و آتش سوزی بزرگ در نفتکش ایران خبر می‌داد.

یک هفته بعد از این حادثه، سانچی غرق شد و ایران مرگ ۳۲ سرنشین این کشتی را تایید کرد. کشتی فله‌بر چینی، با خسارتی نه چندان جدی، محل را ترک کرده و همه خدمه‌اش نجات یافته‌اند.

با افت شدید قیمت نفت از سال 2014، اوپک به این نتیجه رسید که بهتر است دست به دامان روسیه شود. این سازمان به همراه روسیه و چند کشور غیر عضو اوپک، گروهی تشکیل دادند به نام اوپک پلاس. حالا آنطور که شواهد نشان می‌دهد اوپک پلاس هم نتوانسته برای بازار رو به کاهش نفت کاری کند. به جرات بتوان گفت، اوپک در بازار نفت دیگر آن اوپک سابق نیست. دلیل آن هم مشخص است. رشد تولید نفت شیل.

آن سازمانی که در 12 سپتامبر 1960 در بغداد سنگ بنایش نهاده شده، حالا به میمنت حضور شیل آمریکا، شیر بی یال و کوپالی شده است که برای بقا مجبور است دست به دامن کشورهایی چون روسیه شود.

از اهداف این سازمان، «هماهنگی و یکپارچه‌سازی سیاست‌های نفت کشورهای عضو و تعیین بهترین راه برای تامین منافع جمعی یا فردی آنها، طراحی شیوه‌هایی برای تضمین ثبات قیمت نفت در بازار نفت بین‌المللی به منظور از بین بردن نوسانات مضر و غیر ضروری و...» در اساسنامه این سازمان می‌درخشد. اما در چند سال اخیر ثابت شده این هدف فقط هر از گاهی آن هم در کوتاه مدت تا حدودی تاثیر گذار بوده است.

تا دهه‌ها، اوپک به عنوان پادشاهی برای عرضه و تقاضای نفت مطرح بوده است و آنطور که دلش خواسته در بازار نفت اسب مراد را رانده. اما به یکباره ایالات متحده تبدیل شد به منبع جدید تامین نفت دنیا.

کارشناسان دلیل این حکمرانی اوپک بر بازار نفت، پیش از ظهور شیل ایالات متحده، را در نوع تولید نفت کشورهای غیر عضو اوپک جستجو می‌کنند. پیش از ظهور شیل، کشورهای تولید کننده نفت غیر اوپک، از نظر نوع تولید نفت به دو دسته تقسیم می‌شدند: کشورهای با پروژه‌های فراساحلی مثل دریای شمال و خلیج مکزیک، که 5 تا 7 سال طول می‌کشد تا به نتیجه برسند و میادین ساحلی متعارف مثل میادین نفت متعارف ایالات متحده و میادین سیبری روسیه، که هر دو این نوع تولید نفت، در واکنش به نوسانات بازار بسیار کُند عمل می‌کنند.

بنابراین این اوپک بود که بسته به وضعیت بازار، می‌توانست میزان تولید یا کاهش تولید خود را تعیین کند. همین حالا هم اوپک توان این را دارد که به یکباره میلیون‌ها بشکه نفت را از بازار بیرون بکشد.

تا اینکه در 2014 شیل از راه رسید.

عرضه نفت شیل باعث شد تا اوپک مجبور به اجرای برنامه کاهش تولید شود تا بتواند اشباع بازار نفت با شیل را کاهش دهد. نمونه این تصمیمات در سال 2016 بود که به همراه روسیه برای کاهش 1.8 میلیون بشکه در روز نفت گرفته شد. به این ترتیب نفت 40 دلاری تا 70 دلار افزایش قیمت یافت. اما این افزایش قیمت چندان دوام نیاورد. و در واقع کاهش تولید اوپک، بازار را برای هجوم شیل خالی کرد.

در 12 ماه گذشته تولید نفت ایالات متحده، تا 1.95 میلیون بشکه در روز رشد داشته است. این رشد تولید شیل باز هم به اوپک اعلام کرد که باید دوباره تصمیم مهم دیگری بگیرد.

اما مشکل کشورهای تولید کننده نفت مثل اوپک در این است که با کاهش قیمت نفت نتوانستند آن طور که باید و شاید هزینه‌های تولید نفت خود را کاهش دهند. در حالی که تولید کنندگان شیل از فرصت کاهش قیمت‌ها استفاده کردند و هزینه‌های خود را کاهش دادند.

تولید کنندگان شیل در روزهایی که قیمت نفت بالا بود و زمان جشن و سرور خاورمیانه‌ای‌ها، بخشی از درآمد خود را صرف تحقیق و توسعه برای کاهش هزینه‌ها کردند. آنها از هر فرصتی بهره بردند تا فرآیندهای حفاری و تولید را بهینه سازند. و در نتیجه حالا هزینه‌های تولید نفت شیل بسیار کمتر از 50 دلار است و این روند کاهش همچنان ادامه دارد.

اما در مقابل هزینه‌های تولید نفت در خاورمیانه در حال افزایش است. به خصوص آنکه، شرکت‌های تولید کننده نفت کشورهای خاورمیانه اکثرا شرکت‌هایی دولتی هستند که کاهش هزینه‌های تولید چندان جایی در سیاست‌گذاری‌های آنها ندارد. پس نفت تولیدی خاورمیانه گران‌تر از نفت شیل خواهد بود. 

هرچند اوپک در حال حاضر 42.6 درصد نفت دنیا را تولید می‌کند. بنابراین به نظر می‌رسد در کنار همکاری با روسیه، بتواند حکمرانی خود بر بازار نفت دنیا را حفظ کند، اما در واقعیت شیل آمریکا توانست این محاسبات را به هم ریزد.

حالا همه نگاه‌ها به میزان تولید نفت شیل است. اگر قرار باشد رشد شیل به همین منوال ادامه یابد، اوپک دیگر نخواهد توانست اعمالی قدرتی در بازار نفت داشته باشد.

برخی از اعضای این سازمان نفتی هم انگار به همین نتیجه رسیده‌اند. اوایل ماه نوامبر بود که به یکباره عربستان سعودی اعلام کرد که احتمال خروج از اوپک را بررسی می‌کند. هرچند بعدها مقامات عربستانی این موضوع را منتفی اعلام کردند اما همین خبر تکذیب شده‌ی خروج بزرگترین تولید کننده نفت اوپک از این سازمان هم کافی بود تا عمق ناامیدی کارتل‌های نفتی از اوپک تقریبا 60 ساله را نشان دهد.

پس از عربستان این قطر بود که از قصد و نیت خود برای خروج از اوپک پرده برداشت.

ستون‌های اوپک به شدت به لرزه درآمده است. نشست‌های این سازمان برای توافقات کاهش تولید معمولا با نارضایتی اعضا به پایان می‌رسد.

در آن سوی دنیا، اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده، EIA، پیش بینی کرده است که تولید نفت این کشور در سال 2019 به طور متوسط به 12.06 میلیون بشکه در روز برسد و بنابراین روسیه و عربستان را هم پشت سر گذارد.

اوپک تا کی می‌تواند تولید نفت خود را کاهش دهد تا اشباع بازار را از بین ببرد؟

آیا شیل پایان راه اوپک خواهد بود؟

 

 

نویسنده: فاطمه لطفی

مقالات دیگر...